/Dla Lane i Ennisa
/Langley, Virginia. /Ściśle Tajne.
/Notatka służbowa do: Martina Teague, /wicedyrektora Agencji Bezpieczeństwa Narodowego.
/Reanimacja pacjenta Arlingtona Jamesa Stewarda /potwierdzona przez personel szpitala.
/Pacjent został przeniesiony z oddziału poparzeń /rano, 24 lipca, w nieznane miejsce.
/Pacjent skonstruował urządzenie /niewiadomego przeznaczenia.
/Specyfikacja konstrukcji potwierdzona /przez zespół projektu Mars.
/Pacjent dostarcza urządzenie /osobom prywatnym.
/Więcej informacji wkrótce.
Słyszałeś coś?
Ktoś dzwonił do drzwi.
- Na pewno? - Tak.
Która godzina?
Za kwadrans szósta.
Co to?
Ktoś zostawił pudełko.
Kto?
Nie wiem. Był jakiś samochód, ale odjechał.
Mikołaj przyszedł wcześniej w tym roku?
Chyba wstaliśmy.
- Tak naprawdę nie wierzysz w Mikołaja, co? - Raczej nie.
Powinni wymyślić coś lepszego, niż grubasek włażący kominem.
- To nielogiczne. - I nielegalne.
To włamanie.
Co to był za samochód?
Cóż... był czarny.
Dlaczego po prostu odjechał?
Nie wiem, kochanie.
Weź pudełko.
Co to jest?
- Nigdy czegoś takiego nie widziałam. - Potrzebny kluczyk, żeby otworzyć.
Jest list.
Wygląda jak zaproszenie na ślub.
To jakiś prezent dla druhny od przyjaciółek?
"Pan Steward odwiedzi panią o 17."
Znasz jakiegoś pana Stewarda?
Ja nie. A ty?
.:: PUDEŁKO ::.
www.chomikuj.pl/mieszko98
Napisy wstawił: mieszko98
Tłumaczenie: Sabat1970
Korekta: martek76
- Spadł śnieg. - Zaraz się stopi.
- Twoje jedzenie. - Pokroiłaś chleb w kwadraty?
- Oczywiście. Jak zawsze. - Nie rób tego. To dobre dla dzieci.
- Dzień dobry, pani Lewis. - Dzień dobry, chłopcy.
Mówcie mi Norma. "Pani Lewis" sprawia, że czuję się stara.
Jesteś stara.
Mam tylko 35 lat.
Właśnie. Dla nas jesteś stara.
Jak wapniak.
Sam będziesz kiedyś wapniakiem, mądralo.
Dlaczego przystanek musi być przed moim domem?
Żebym widziała, jak mój mały Walter wsiada do autobusu cało i bezpiecznie.
Wracaj do domu. Robisz mi obciach.
- To, że cię kocham, to obciach? - Tak.
A może uściskam i ucałuję Waltera, jak wsiada do autobusu przy wszystkich kolegach?
- Proszę to zrobić. - Puść mnie.
Pa, Walter. Do zobaczenia, chłopcy.
Trochę za wcześnie na kryzys wieku średniego, nie sądzisz?
Więc kim jest pan Steward?
Nie mam pojęcia.
Ktoś ze szkoły?
Nie wiem.
Tajemniczy kochanek?
Nienawidzę cię.
A ja ciebie.
Troje nieznajomych, uwięzionych w pokoju na całą wieczność.
Każdy chce czegoś od pozostałych.
Niespełnione życzenie.
Taka jest wizja piekła Sartre'a.
Piekło to inni ludzie?
Tak, jak inni ludzie postrzegają to, kim naprawdę jesteś.
Co to oznacza dla Estelle?
To oznacza, że zgnije w piekle.
To dziwka, która wyszła za mąż dla pieniędzy i zabiła swoje dziecko.
To troszkę bardziej skomplikowane, Charles.
Była biedna i wyszła za mąż dla pieniędzy, żeby ratować swoją rodzinę.
Co się pani stało w stopę?
Słucham?
Widziałem jak pani utyka. Czy coś stało się pani w stopę?
- Możemy zobaczyć? - Moją stopę?
Tak. Możemy zobaczyć, jak wygląda?
/Charles, zamknij się.
Co? Krępuje się pani?
Pamiętajcie, esej ma być gotowy na jutro.
/CENTRUM KONFERENCYJNE /H. J. E. REIDA
Bez względu na początki życia,
niezbędne dla koncepcji naszej ewolucji chemicznej,
jest zbadanie zagadnień chemii organicznej.
Mars oferuje nam pierwszą możliwość spojrzenia z nowej perspektywy
na kosmiczną historię chemii planetarnej.
Są jakieś pytania?
Tak, proszę. Pani na końcu. Rhonda?
Dziękuję.
Może pan przybliżyć rezultaty próbek gleby?
Eksperyment wymiany gazowej mierzy produkcję lub pobór dwutlenku węgla,
azotu, metanu, wodoru i tlenu,
podczas inkubacji próbki marsjańskiej gleby.
Dlaczego bierze w tym udział Agencja Bezpieczeństwa Narodowego?
NSA?
Tak, Martin Teague, wicedyrektor NSA jest tu, w Langley.
/- Czemu NSA jest w Langley? /- Prosimy coś więcej na temat testów.
/Czy starożytna marsjańska cywilizacja /zostawiła coś po sobie?
Przykro mi, bez komentarza. Dziękuję za informację, Rhonda.
Jeszcze jakieś pytania?
Jeśli pod powierzchnią znajdziemy wodę,
a zdjęcia orbitalne dowodzą, że kiedyś na powierzchni planety były rzeki,
całkiem możliwe, że znajdziemy dowody na istnienie życia.
A kim pan jest?
Arthur Lewis. Pracowałem w laboratorium optycznym.
Zaprojektowałem kamerę.
W bardzo krótkim czasie, naprawdę stałaś się częścią rodziny tu, w Libby Hill.
Dlatego tak trudno jest mi o tym mówić.
Zlikwidowaliśmy nauczycielską zniżkę na czesne.
- Od kiedy? - Od następnego semestru.
Bardzo nam przykro, Norma.
Wiem o tym.
Leci panu krew z nosa.
Czemu twoja mama kuleje?
Nie twoja sprawa.
- I co zrobisz? - Nie wiem.
Już żyjemy od wypłaty do wypłaty.
- Co na to Arthur? - Jeszcze nie wie.
Boże, to go załamie.
W dodatku... on ciągle żyje na Marsie.
Człowieku, sam wiesz...
Co z tobą? Ten krawat nosisz trzeci raz w tym tygodniu.
- To mój szczęśliwy krawat. - Na pewno tego potrzebujesz.
Powinienem ci go pożyczyć, skoro dzisiaj jest twój wielki dzień.
Tak jest. Dokładnie.
Planeta Ziemia to za mało dla Arthura. Musi polecieć w kosmos.
To jeszcze nic pewnego. Zobaczymy.
Tak, zobaczymy.
Będę musiał donieść szefowi, że pracujesz nad prywatnym projektem.
- Chcesz mu powiedzieć? - Pewnie, że tak.
- Terry, nie wysadź nas w powietrze! /- Dobra, wiem!
To prezent świąteczny dla Normy. Zadowolony?
Urocze. Gdzie mój prezent?
- Wesołych Świąt. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Pani Lewis?
Tak.
Witam. Nazywam się Arlington Steward.
Zakładam, że otrzymała pani pudełko, które zostawiłem przed pani drzwiami.
Tak.
I znalazła pani urządzenie z przyciskiem wewnątrz pudełka?
Tak to pan nazywa? Urządzenie z przyciskiem?
Tak.
Proszę nie bać się mojego wyglądu. Zapewniam, że nie jestem potworem.
Po prostu wykonuję swoją pracę.
- Czy mogę wejść? - Oczywiście.
- Mogę coś panu podać? - Nie, dziękuję.
Nigdy nie grzeszyłem wielkim apetytem.
Usiądziemy?
Zatem... próbuje pan coś mi sprzedać?
Owszem, w pewnym sensie. Mam pani coś do zaoferowania.
- Co pan oferuje? - To sposobność finansowa.
Pozwoli pani, że wyjaśnię.
W tej kopercie znajduje się klucz. Pokażę pani.
Klucz ten otwiera szklaną kopułkę urządzenia z przyciskiem.
Proszę bardzo.
Jeśli naciśnie pani przycisk, staną się dwie rzeczy.
Pierwsza: ktoś, gdzieś na świecie, kogo pani nie zna,
umrze.
Druga:
otrzyma pani zapłatę w wysokości miliona dolarów.
Wolną od podatku.
Zapłata zostanie pani dostarczona przeze mnie, w gotówce.
Tak jak pani tu widzi.
Pani Lewis, proszę pozwolić,
że podaruję pani ten nowiutki banknot studolarowy jako upominek
za pani uprzejmość i ugoszczenie mnie w swoim domu.
Da mi pan ten banknot studolarowy, nawet jeśli się nie zgodzę?
Zgadza się.
Czy to nie żart?
Zapewniam panią, pani Lewis, że ta oferta jest jak najbardziej prawdziwa.
Dla kogo pan pracuje?
Obawiam się, że gwarancja zapłaty podlega trzem warunkom.
Po pierwsze, nie wolno mi ujawniać żadnych informacji o moich pracodawcach.
Po drugie, pani nie wolno rozmawiać o szczegółach z nikim,
oprócz pani męża, oczywiście.
Po trzecie, ma pani 24 godziny.
Ma pani czas do jutra, do godziny 17, żeby podjąć decyzję.
Wówczas wrócę, żeby odebrać urządzenie,
które zostanie przeprogramowane i zaoferowane komuś innemu.
Miło było mi panią poznać, pani Lewis.
- Nowa proteza stopy. - Zgadłeś.
Ale...
... używam materiału do konstrukcji foteli pilotów w promach kosmicznych.
- Nieźle, stary. - Dzięki.
Co się stało z jej stopą?
Kiedy miała 17 lat, jej brat upuścił sztangę na jej stopę.
Podejrzewała, że ma połamane palce, więc pojechała do szpitala.
Lekarz włączył maszynę do prześwietleń i poszedł zająć się innym pacjentem.
Jednak zapomniał o Normie. Zostawił maszynę włączoną.
Jezu, to nie brzmi dobrze.
Nie.
Tkanka czterech palców została doszczętnie zniszczona promieniowaniem.
- Musieli amputować jej cztery palce? - Tak.
Musieli pobrać skórę z jej uda, żeby pokryć wierzch stopy.
Był 1958 rok, więc nie było jeszcze obecnych technologii przeszczepiania skóry.
Musiała siedzieć w takiej samej pozycji, z pełnym opatrunkiem, przez miesiąc,
- czekając, aż się zagoi. - Jezu, mam nadzieję, że pozwała tego durnia.
- Owszem, pozwali go. - Ile dostała odszkodowania?
- 10000 dolarów. - Boże.
Jeśli to cholerstwo się sprawdzi, znów będzie mogła biegać.
Mam nadzieję.
- To wspaniałe, co robisz dla Normy. - Dziękuję panu.
Przysługa za przysługę.
To właśnie przyszło do ciebie. List polecony z Centrum Naboru Astronautów.
To żart?
Dopiero przyszedł. Nikt go nie otwierał.
Piszą, że mnie odrzucili.
Co takiego?
/Arthur Lewis. /Jego aplikacja na astronautę została odrzucona.
/Mogę wiedzieć, dlaczego?
Dobrze.
Arthur, mówią, że oblałeś egzamin psychologiczny.
- Żartuje pan? - To niedorzeczne.
Celująco zdałem wszystkie testy.
Liczyłem na to.
Wiecie?
Co ja teraz zrobię z resztą życia?
Mamy tu wiele świetnych możliwości.
Dostaliśmy fundusze na projekt optyki do nowego systemu kamer planetarnych.
Świetnie się do tego nadajesz.
Prawie kierownicze stanowisko, które nie istnieje?
Zawsze pozostaje mi Mars.
Zanim zdążyłam go wypytać, wsiadł do samochodu i odjechał.
Co ty wyprawiasz? Uważaj.
Daj spokój. Myślisz, że to prawda?
- Spisałaś jego tablice rejestracyjne? - Nie.
Masz ojca gliniarza. Zawsze zapisuj rejestrację.
Byłam trochę przytłoczona.
Więc ktoś na świecie, ktoś kogo nie znasz, umrze?
Cicho.
Tak. Dokładnie tak powiedział.
- Powiedział, w jaki sposób umrze? - Nie.
/Zaproponował ci walizkę /pełną pieniędzy?
Tak. Powiedział, że to milion dolarów i wyglądały na prawdziwe.
Jak wyglądał?
- Nie chcesz wiedzieć. - To znaczy?
Musiał zostać poparzony, bo nie miał połowy twarzy.
- Naprawdę? - Tak. Nie było jej.
- Robisz mnie w konia? - Nie.
- Tak. - Wcale nie.
Spóźnimy się na sztukę.
- Zamknę to w piwnicy. - W porządku.
- Chciałabym kupić Plac św. Karola. - Dobra, Plac św. Karola.
- Dobry wieczór, pani Lewis. - Cześć, Dana.
Pan Steward się zjawił?
Tak, był.
Więc co to robi? Co się stanie, jak naciśniesz guzik?
Nic wyjątkowego.
Dał ci klucz do kopuły? Założę się, że to coś fajnego.
Zadajesz bardzo dużo pytań.
A ty unikasz odpowiedzi.
Nie pozwalaj sobie, dobrze. Do łóżka o dziesiątej.
- Tak jest. - W porządku.
- Dziękuję, Dana. - Dobranoc.
- To twoje. - Dobra.
Moja kolej.
Był bardzo uroczy.
Nadal wierzę, że dałby nam tę walizkę pełną pieniędzy.
/Po wsze czasy i na zawsze.
/A więc...
Do dzieła.
Więc co o tym myślisz?
On nie ma z tego żadnych korzyści.
Więc to oszust. A banknot jest fałszywy.
Nie dajesz komuś stu dolarów tak po prostu. To wariactwo.
Może to wariat? Znaczy... może jest umysłowo chory
i używa nas jako wymówki, żeby kogoś zamordować
i zwalić winę na nas?
Powinniśmy zadzwonić na policję? Co robimy?
Jeśli komuś powiemy, umowa będzie nieważna i żadnych pieniędzy.
- Tak powiedział? - Tak. Nie możemy nikomu powiedzieć.
- Wracajmy do domu. - Dobrze. Wezmę płaszcze.
Skonstruowanie tego zajęło komuś sporo czasu.
Anodowane aluminium, hartowane szkło.
Wygląda na drogie.
No, proszę.
- Co robisz? - Zajrzę do środka.
Zobaczmy.
Puste.
Żadnego przekaźnika ani radia.
Jeśli teraz przyciśniemy guzik, nie miałby skąd o tym wiedzieć.
Wiesz co? Złóż to z powrotem. Nie chcę, żebyś to popsuł.
- Co ci zależy? - Bo tak.
Tak czy owak, przyjdzie po to.
Powiedział, że zabierze urządzenie, przeprogramuje i złoży ofertę komuś innemu.
Nie wiem, co przeprogramuje w kawałku drewna.
Zamierzasz przycisnąć czy nie?
To nie moja decyzja.
Tylko nasza wspólna
i nigdy bym tego nie zrobiła bez twojej wiedzy.
Nie zapomnij wyłączyć światełek na choince.
- Lubię, kiedy są zapalone. - To zagrożenie pożarowe.
Podtrzymują świąteczny nastrój, kiedy śpimy.
- Moglibyśmy umrzeć. - Wszyscy umierają, Norma.
Dobrze. Zostaw zapalone.
O czym myślisz?
Myślę, że nigdy nie zobaczę tyle pieniędzy.
Czemu tak mówisz?
Bądź realistą, Arthur. Pracujesz dla rządu.
Bóg wie, że oboje wydajemy zbyt dużo pieniędzy.
Moglibyśmy żyć tak, jak pragniemy.
Kochanie, czy do szczęścia potrzebujemy miliona dolarów?
Nie potrzebujemy, ale wyobraź sobie, ile moglibyśmy osiągnąć.
Moglibyśmy zapewnić byt całej naszej rodzinie.
Nie muszę wiecznie pracować dla NASA. Mogę znaleźć inną pracę.
Czy kiedyś wyjedziemy z Richmond?
Będę musiała przełożyć operację stopy.
- Potrzebujesz tej operacji. - Tak, wiem, ale...
... nie stać nas na nią.
Więc przyciśnij guzik. Zobacz, co się stanie.
Boję się.
Norma, czemu się boisz?
Nie widziałeś jego twarzy.
- Dzwonię na policję. - Nie możesz.
Jasne, bo nici z umowy.
Skąd, do diabła, będzie wiedział, że gdzieś dzwoniliśmy?
Założył nam podsłuch?
Każda druhna dostaje to w prezencie. Wieczorem zrobią z tego wielki kawał.
Doktor Powell wstanie i zapyta, kto przycisnął guzik,
a kto nie, i wszyscy będą się śmiać, dzięki temu oszustowi, który u nas się zjawił.
/Byliśmy w sklepie spożywczym, /a ona się oddaliła.
- Gdzie jest? /- Wybiegłam przed sklep.
/Wsadzili ją do furgonetki /i odjechali.
Dobrze... posłuchaj, zamknij wszystkie drzwi.
/- Po prostu zniknęła, Jeffrey! - Już jadę do domu.
Sprawdziłem go w pracy. Banknot jest prawdziwy.
Więc załóżmy, że to wszystko prawda.
Naciśniemy przycisk, dostaniemy milion dolarów
i możemy być odpowiedzialni za śmierć innej istoty ludzkiej.
Czy będziemy mogli z tym żyć?
- A jeśli to będzie czyjeś dziecko? - A może morderca w celi śmierci?
A może sąsiedzi po drugiej stronie ulicy?
- Znasz ich? - Doug i Donna.
Co to znaczy, naprawdę kogoś znać, Norma?
Znasz mnie?
Lepiej, niż ty sam.
- Znasz Waltera? - Jeszcze lepiej, niż ciebie.
Co chcesz zrobić, Norma?
To zwykła skrzynka.
Pogotowie 997. W czym mogę pomóc?
Przepraszam, proszę mówić wolniej. Nie rozumiem, co pani mówi.
Więc usłyszała pani głośne krzyki, a potem wystrzał?
Usłyszałam strzał.
Potem wybiegł frontowymi drzwiami z walizką i wsiadł do samochodu!
Proszę wrócić do domu. Zabrać chłopca i wrócić do środka!
Jimmy, sprawdź jej puls.
Odsuń się! Muszę wyważyć drzwi!
Odejdź od drzwi!
Jezu.
Już dobrze.
- Witam, pani Lewis. - Dzień dobry.
Mogę wejść?
Dzień dobry. Zapewne pan Lewis?
Proszę wybaczyć, jestem dziś bardzo zajęty.
Możemy?
Mają państwo klucz?
Dziękuję.
Proszę bardzo, milion dolarów.
Mogą państwo przeliczyć.
- Czy ktoś...? - Umarł?
- Tak. - Cóż... oczywiście.
Powiedział pan, że urządzenie zostanie przeprogramowane.
Tak jest.
Więc co teraz? Zaproponuje pan to komuś innemu?
Tak, pani Lewis. Tak to się odbywa.
Ale mogę obiecać, że oferta zostanie złożona komuś, kogo państwo nie znają.
Nie.
Nie chcemy tych pieniędzy. Proszę je wziąć.
Przykro mi, panie Lewis. Przycisk został naciśnięty.
Miłego dnia.
Otwieraj.
Otwieraj drzwi!
Mam jego numery.
- O czym myślisz, Norma? - Ktoś, kogo nie znamy.
To znaczy, że jesteśmy następni? To miał na myśli?
Ja po prostu...
- To Walter. - Tak.
Schowaj pieniądze do sejfu.
Nie dzisiaj. Najpierw lekcje.
Umyj swoje pudełko śniadaniowe, dobrze?
Mamy kolejne rodzinne zabójstwo.
- Tym razem to żona. - Naprawdę?
Ofiara to Diane Carnes, 31 lat, postrzelona w pierś.
Znaleźli jej małą dziewczynkę, zamkniętą w łazience.
- Mąż? - Nie wiadomo, gdzie jest.
Sąsiedzi widzieli, jak wybiegł frontowymi drzwiami po tym, jak usłyszeli strzał.
- Był już karany? - Nie. I to jest dziwne.
Mąż to Jeffrey Carnes, według sąsiadów, kochający ojciec.
- Jest naukowcem rakietowym. - Pracuje dla NASA.
Naprawdę?
Już nie boli.
- Wesołych Świąt, proszę pana. - Wesołych Świąt.
/Klub golfowy Maynard wita was /na kolacji przedślubnej pary Burns-Powell.
Wszystko to na kolację przedślubną? Pamiętasz naszą kolację przedślubną?
- Impreza z tortem za domem? - Tak, właśnie.
Moja mała dziewczynka.
Patrzcie, jak ona chodzi.
- Unosisz się nad ziemią. - Wiedziałeś o tym?
Mikołaj przybył wcześniej i przywrócił ci chód.
Owszem, mamo.
- Jak się masz, Dick? - A ty?
Dobrze cię widzieć.
Cześć, Lana.
- Arthur, czy Norma nadal obcina ci włosy? - Jesteś Lynyrd czy Skynyrd?
Kochanie, nie puszczą cię w kosmos z tymi baczkami.
- Mamo, teraz wszyscy takie noszą. - Wiem, skarbie, ale...
Zapomnijmy o tym. Skąd to masz?
- Stamtąd w środku. - W porządku. Masz ochotę?
Pewnie.
Wybaczcie.
Czy mogę prosić was o uwagę?
Chcielibyśmy podziękować wszystkim za przybycie w tę wyjątkową zimną,
jak na tę porę roku, noc w Richmond.
Powiedziano mi, że mam się streszczać,
bo przed nami jeszcze 43 przemówienia.
Przyjaciele panny i pana młodych wspaniałomyślnie ofiarowali te prezenty,
a skoro mamy okres świąteczny,
pomyśleliśmy, że dobrym pomysłem będzie świąteczne losowanie prezentów.
- Dobrze, Lana... - Zamieszaj tym, kochanie.
- Dobrze, tak zrobię. - Tak dyskretnie, jak dolewasz wódki do ponczu.
- Zna się na tym. - Nigdy tego nie robiłem.
Dobrze, zaczynamy.
Mój zięć. Nie ty. Arthur.
Chodź.
Chodź tutaj, Arthur.
Proszę państwa, nie ukartowałem tego. Jestem uczciwym gliniarzem, przysięgam.
Wybieraj swój prezent, szczęściarzu.
- Mam wybrać jeden z tych? - Który ci się spodoba.
Tylko zostaw kije golfowe. Należą do mnie.
Możesz wziąć kije, śmiało.
Chyba wezmę to pudełko, tutaj.
W środku jest ładny prezent.
W porządku, losujmy dalej. Zobaczmy, co tu mamy.
Tajemniczy.
Więc? Otwórz.
Nie, zabierzemy go do samochodu i otworzymy w domu.
- Nie. - Nie.
Musisz otworzyć tutaj. Chcemy zobaczyć, co jest w pudełku.
Dalej, otwórz.
Arthur, to on.
Co to jest? Zdjęcie?
- Tak. - Pokażcie.
Nie, to żart dla wąskiego kręgu. To prywatna sprawa.
Nieźle. W porządku. Znamy to.
Też robimy sobie prywatne zdjęcia, którymi się wymieniamy.
Zachowajcie te szaleństwa dla siebie.
Jeśli to jest kolacja przedślubna, wyobrażacie sobie jaki będzie ślub?
"Zdumiewająca Fantastyka Naukowa".
Komiks "The day of the Moron"?
Tak. Tata zbiera komiksy.
Co jeszcze zbiera?
Ma rzeczy na temat Marsa w piwnicy. Chcesz zobaczyć?
Tak.
Co twój tata ma wspólnego z "Vikingiem"?
Pomógł skonstruować kamerę.
Skonstruowali kamerę, która robi zdjęcia z 360 stopni.
Skanuje pojedynczy obraz z każdego kąta i potrzebuje 5 minut na cały obrót.
- Jak sprowadzają zdjęcia z Marsa na Ziemię? - Transmisją radiową.
Znaleźli sposób na przetworzenie danych i przedrukowanie ich na kliszę.
- Ile zajmuje transmisja sygnału? - Około dwóch godzin.
Sygnał przemierzał 92 miliony kilometrów w około pięć minut.
Testowali to rok temu w Kolorado.
Słuchaj, sądzę, że nie powinniśmy nic mówić mojemu ojcu.
Sprawdźmy, jak twoja nowa stopa sprawi się na parkiecie.
Każda dostatecznie zaawansowana technologia
jest nieodróżnialna od magii.
Trzecie prawo Arthura C. Clarke'a. Mój tata go zna.
Arthur, zrobiłeś cudowną rzecz dla Normy.
- Nie wiem, co by zrobiła bez ciebie. - Nie wiem, co zrobiłbym bez niej.
- Naprawdę nie wiem. - Idealny prezent.
Dziękuję.
Naprawdę udane przyjęcie, Dick. Gratuluję.
Nie płacę za nie.
- Nie płacisz. - Nie.
Jak to załatwiłeś?
Mógłbyś sprawdzić dla mnie tablice rejestracyjne.
To czarny sedan.
- Możesz sprawdzić, do kogo należy? - Pewnie. Co się dzieje?
Ktoś kręci się koło domu.
To pewnie nic takiego, po prostu dla bezpieczeństwa.
Warto sprawdzić.
Co to za dzieciak? Pokazywał mi znak pokoju. To jeden z uczniów, tak?
- Norma nic ci nie mówiła? - Nie. Co?
Upokorzył ją przy całej klasie. Robił sobie żarty z jej stopy.
Nos panu krwawi.
Dziękuję.
Mogę czymś pani służyć?
Mówił pan, że jest do mnie telefon.
Tak. Tutaj.
Halo?
/Pani Lewis, witam. /Mówi Arlington Steward.
/Widzę, że pani mąż /wypytuje policję o mój pojazd.
Mam wielu pracowników.
/Proszę posłuchać,
nie chcemy, żeby komuś stała się krzywda.
Jeśli nie chcieliście, żeby komuś stała się krzywda,
nie trzeba było naciskać przycisku.
/Nie chcemy więcej kłopotów, dobrze?
Obawiam się, że kłopoty znalazły was, pani Lewis.
Zawsze istnieją konsekwencje.
/Test będzie trwał aż do /przeprogramowania urządzenia.
Co mamy teraz zrobić?
Słuchać swojego sumienia. Robić to, co wam podpowiada.
/Życzę dobrej zabawy na przyjęciu.
Co powiedziałeś mojej żonie? Powiesz mi, co jej powiedziałeś?
Uważasz, że to śmieszne? /Bawi cię to?
Bawi cię nabijanie się z czyjegoś kalectwa?
To dla ciebie zabawne? Co?
Nie, panie Lewis. To nie jest śmieszne. To tragiczne.
Arthur...
W porządku, synu?
Dziękuję.
Dana.
Wróciliśmy.
- Masz jak wrócić do domu? - Nie.
Arthur cię odwiezie. Proszę.
Dziękuję.
Dokąd cię odwieźć?
Motel przy drodze numer 95. Galaxy Motor Lodge.
Mieszkasz w motelu?
Tak, rodzice kupili nowy dom, ale jeszcze nie jest gotowy.
Ma pan krew na rękach.
- Co chcesz przez to powiedzieć? - Pana ręce...
... są poplamione krwią.
Tak, wdałem się dziś w bójkę.
Wszystkim narobiłem wstydu i zepsułem przyjęcie.
Ktoś przycisnął w nieodpowiednie miejsce?
- Dlaczego tak mówisz? - To tylko wyrażenie.
Wyciąganie pochopnych wniosków prowadzi do wielkich kłopotów.
Cóż, już mam wielkie kłopoty.
- I co pan zrobi? - Nie wiem. Masz jakieś sugestie?
Proszę iść w stronę światła.
- Światła? - Tak, światła.
Aż pana oślepi.
Co to za światło?
Nie pamiętam.
Dana?
Dana! Obudź się!
Dana?
Jezu Chryste.
Nic ci nie jest?
Musi pan stąd uciekać. Tu nie jest dla pana bezpiecznie.
Spokojnie, o czym ty mówisz?
Teraz tylko jedna osoba może pana ocalić.
Proszę popatrzeć w lustro. Zobaczy pan.
Dana! Dana!
/Pierwsze zdjęcie miejsca lądowania na Marsie, /które zobaczyliście, zostało zrobione w 5 minut.
/20 lipca 1969 roku, dostaliśmy transmisję /od lądownika na Księżycu: "Orzeł wylądował".
/Dzisiejsze lądowanie jest spełnieniem marzenia, /które od dawna pobudzało ludzką wyobraźnię.
/Ta misja może umożliwić największe odkrycie /w historii ludzkości:
/Dowody na istnienie życia /w innych rejonach wszechświata.
/Jeśli sondy "Viking 1" i "Viking 2" /nie dostarczą takich dowodów,
/to odkryją inne tajemnice wszechświata, /powiedzą nam wiele na temat naszej planety,
/otworzą nowe możliwości dla eksploracji /i dostarczą nam wiedzy,
/która poprawi jakość życia tu, na Ziemi.
/Nasze osiągnięcia w kosmosie przedstawiają /nie tylko szczytowe możliwości techniczne,
/ale odzwierciedlają to, /co jest najlepsze w naszym kraju:
/Nasz charakter, naszą zdolność /do twórczych działań i do poświęceń,
/jak i naszą wolę do sięgania /w nieznane.
Norma.
Mówiłaś, że gdzie poznałaś Danę?
Na wycieczce do Centrum Kennedy'ego w Waszyngtonie.
Właśnie.
Powiedziała, że jest z Richmond?
- Tak, wracałyśmy tym samym autobusem. - Dobra, to jej prawo jazdy.
Nazywa się Sara Mathews. Mieszka w Bostonie.
Nazwał ich pracownikami?
Tak.
/- Witaj, Norma. - Dzień dobry.
Czy mąż powiedział ci, dokąd się wybiera dziś rano?
Nie, nie powiedział.
/Mam nadzieję, dla twojego dobra, /że nie bawi się znów w detektywa?
/Bo zapewniam cię, /będę o tym wiedział.
Dzięki pańskim pracownikom?
Czy Dana jest jedną z nich?
/Jak już mówiłem, /mam wielu pracowników.
Możemy się zobaczyć osobiście? Chcę się spotkać twarzą w twarz.
/- Patrzę teraz na ciebie. - Co takiego?
/Jestem w twoim ogródku za domem.
Nadal pan tam jest?
/Panie Steward?
Chwileczkę, żeby wszystko było jasne.
Od miesięcy korzystacie z tunelu powietrznego,
a teraz chcecie lądownik księżycowy i hangar?
Zgadza się.
- Działania NSA... - Jakie działania?
Działania te będą od czasu do czasu dotyczyć pracowników NASA.
Nie mogę jednak ujawnić, jak będą ich dotyczyć i co będą robili.
Uważam, że to oburzające. Tak naprawdę nie mamy wyboru, prawda?
Nie. Nie macie.
- Sprawdziłeś te numery rejestracyjne? - Owszem.
To rządowe numery rejestracyjne z serii numerów dla NSA.
NSA?
Jezu Chryste.
Co to?
Zamordowana żona. Jeden strzał w klatkę piersiową.
Z bardzo bliska.
Ktokolwiek ją zastrzelił, przystawił jej pistolet do piersi
i wpakował jej kulę prosto w serce.
Jej mąż pracuje w Langley.
- Jakieś oznaki walki? - Nie.
Nie było naskórka pod paznokciami ani siniaków.
Kiedy zginęła?
Sąsiedzi usłyszeli strzał o 16:45.
Czemu cię to interesuje, Arthur?
Możesz zabrać mnie do tego domu?
Twoja siostra paskudnie się czuje z powodu tego, co zaszło.
Arthur też.
Posłuchaj, ojciec i ja zawsze podziwialiśmy to,
że jesteś silna i zawsze pozytywnie nastawiona.
Nawet po twoim wypadku. Po prostu zastanawiam się,
czy czasami nie zapominamy o tym, że coś ci może dolegać.
Wszystko jest w porządku.
NSA pozwala mu na to. NASA tego nie powstrzyma.
Testują szczęśliwe małżeństwa przed 40-ką, z jednym dzieckiem.
Idź do biblioteki Richmond. Znajdź ten numer ewidencyjny.
Nikomu nie ufaj. Nawet mężowi.
O Boże, ona krwawi. Wezwijcie pomoc.
Wielkie Nieba.
Kim jest ta kobieta, Norma? Znasz ją?
Nie znam jej, mamo.
Mam mnóstwo spraw do załatwienia przed ślubem.
Odwieźć cię do domu?
Nie dotykaj.
To on.
Jest kierownikiem PR-u w Langley.
- Jak się nazywa? - Arlington Steward.
- Steward... - Steward przez "d".
- Możesz go sprawdzić? - Tak.
"Instrukcja Wykorzystania Zasobów Ludzkich."
Numery ewidencyjne?
/Pracownik NASA trafiony piorunem.
/Dokumentalny zapis lądowania /i transmisji "Vikinga".
Przepraszam, szukam najbliższego wyjścia.
Nie jest pan pracownikiem. Ta biblioteka jest tylko dla pracowników.
- Jest pani jego żoną. - Jestem Clymene.
- Czego on od nas chce? - Testuje was.
Testuje nas wszystkich.
Proszę za mną.
Są trzy przejścia, ale możesz wybrać tylko jedno.
Wybierz przejście z rozwagą,
bo istnieje tylko jedna ścieżka do zbawienia.
Proszę usiąść, pani Lewis.
Nieodróżnialne od magii.
Pioruny uderzają w Ziemię sto razy na sekundę.
Pojedynczy piorun, w ułamku sekundy,
potrafi osiągnąć temperaturę 28000 stopni Celsjusza.
To pięciokrotna temperatura powierzchni Słońca.
To się panu przydarzyło? Został pan uderzony piorunem?
Tak.
Teraz kontaktuję się z tymi, którzy kontrolują pioruny.
Co jest za pozostałymi dwoma?
Wieczne potępienie.
Jasne.
Co poczułaś, kiedy pierwszy raz mnie zobaczyłaś, Norma?
- Poczułam... - Co poczułaś?
- Poczułam... - Litość?
Miłość.
- Poczułaś miłość? - Tak.
- Dlaczego? - Z powodu mojego oszpecenia.
Z powodu całego bólu, którego przysporzyło mi w życiu.
Wyobraziłam sobie ten ból powiększony i przeniesiony na moją twarz.
- A jeśli odmówię? - Wieczne potępienie.
Wybrałeś przejście numer 2.
Zobaczyłam na pana twarzy ból i po prostu zrozumiałam.
Poczułam wszechogarniające uczucie miłości do pana,
bo wiedziałam, że już nigdy nie będę żałowała samej siebie.
Weź mnie za rękę, Norma.
Nie pamiętasz swego powrotu do domu, prawda?
Przyjechałaś, weszłaś przez drzwi jak żywy trup. Nawet się nie odezwałaś.
Poszłaś prosto do łóżka.
Skąd wzięła się ta woda?
- Czemu tata nie powie, co się stało? - Idź do piwnicy i przynieś więcej wiader.
- Ale chcę... - Walter.
Dobrze.
Powiesz mi, co się stało?
Muszę się napić.
/- Nadal idziemy? /- Tak.
- Mogę ujawnić tylko część informacji. - Rozumiem.
Niedługo po pierwszej transmisji "Vikinga" z Marsa,
twój kolega, Arlington Steward,
został trafiony piorunem, kiedy stał na tej właśnie platformie.
Tak... i od tamtego czasu słuch po nim zaginął.
Teraz jest czymś innym.
/Co masz na myśli?
/Arlington Steward zmarł /wkrótce po tym,
/jak został przyjęty /na oddział poparzeń szpitala w Riverside.
/Kilka godzin po zabraniu jego ciała /do kostnicy i umieszczeniu w lodówce,
/pielęgniarka usłyszała głos, /dochodzący zza metalowych drzwiczek.
/To był śmiejący się człowiek.
/Pan Steward zmartwychwstał /i śmiał się histerycznie.
/Wtedy został przeniesiony /do pilnie strzeżonego szpitala wojskowego.
/Wkrótce zdaliśmy sobie sprawę, /że przejawia niezwykłe umiejętności.
Co masz na myśli przez "umiejętności"?
Jego ciało było zdolne do gojenia ran dziesięć razy szybciej, niż normalnie.
Starzenie się komórek zatrzymało się.
Proszę pana, wybaczy pan, że zapytam...
dlaczego skrzynka?
Twój dom to skrzynka.
Twój samochód to skrzynka na kołach.
Jeździsz nią do pracy i wracasz do domu.
Siedzisz w swoim domu, gapiąc się na skrzynkę.
To zżera twoją duszą, zamkniętą w skrzynce twojego ciała,
które nieuchronnie usycha i umiera.
Jest wkładane do ostatniej skrzynki, w której ulega rozkładowi.
To dość przygnębiające, gdy pomyśleć o tym w ten sposób.
Więc nie myśl o tym w ten sposób.
Myśl o tym, jako o tymczasowym stanie istnienia.
Co się stanie, gdy zakończy pan swoje testy?
Przekażę rezultaty moim pracodawcom,
a wasz los spocznie w ich rękach.
Nie można powiedzieć, że nie mają dziwnego poczucia humoru.
- Spójrz na mnie. - Nie wiem, proszę pana.
Oprócz tego, co pan mówi, pańscy pracodawcy pozostają dla nas tajemnicą.
Lubię tajemnice.
Ty nie?
- Jak mamy zdać ten test? - Czyż to nie oczywiste?
Po prostu nie naciskajcie przycisku.
Jeśli wystarczająco wielu z was tego nie zrobi, test dobiegnie końca.
Ale będzie więcej testów.
/Idźcie prosto w stronę światła. /Nie zawracajcie pod żadnym pozorem.
Gdy wejdziecie w światło, poczujecie, że zanurzacie się w cieczy.
Postarajcie się wstrzymać oddech.
/Uczucie tonięcia wkrótce minie.
Dokąd ich pan wysyła?
Przygotowujemy się do kolejnego testu w Massachusetts.
Wspominał pan wcześniej o współczynniku altruizmu.
Jeśli istoty ludzkie są niezdolne lub niechętne,
by poświęcić osobiste pragnienia dla wyższego dobra całego gatunku,
nie będziecie mieli szans na przetrwanie,
a moi pracodawcy będą zmuszeni przyśpieszyć wasze wyginięcie.
- Zrozumiano? - Tak, proszę pana.
Nie było mnie, Norma.
Nie było mnie przez prawie godzinę.
Co widziałeś?
Co było w tym świetle?
Nie da się tego opisać słowami.
To miejsce. Ani tu, ani tam.
Gdzieś pomiędzy.
Jak ciepłe objęcie.
Miejsce, gdzie kończy się chodnik.
A rozpacz już nie rządzi ludzkim sercem.
Tato, co się dzieje?
Naprawdę źle się czuję, Walter.
Wciąż możesz się ocalić.
Dla mnie jest już za późno, ale ty wciąż możesz.
Jeffrey Carnes... Mam do ciebie mnóstwo pytań.
Jeśli chcesz to przeżyć, pójdziesz ze mną. Teraz.
Lepiej opuść pistolet, zanim ktoś cię zobaczy.
- Wsiadaj. - Dobrze.
- Tato? /- Walter!
- Tato! - Walter!
Walter!
To tajne dokumenty CIA.
Podmioty badań i wolna wola. Nie będą traktowani jak pracownicy.
- Wylew w płacie czołowym? - To jego słaby punkt.
Nie wymyślił, jak dostać się do cudzej głowy niezauważenie.
- Krwawienie z nosa? - Dużo tego widziałeś?
Tak.
Więc to jest ograniczone i omylne.
Żyje wewnątrz 70-letniego człowieka?
Dlatego usadowił się w Langley. Ma tu wszystko, czego potrzebuje.
Wojsko, CIA, FBI, NASA.
- Więc można go zabić? - Tak.
Dokąd jedziemy?
To porwało twojego syna, tak samo jak moją córkę.
Co?
Ale wiem, gdzie go ukrywa. Przy drodze 95 jest motel. To...
Pracownicy Stewarda zabrali tam twojego syna.
To węzeł komunikacyjny. Używają basenu jako przejścia.
/TRYPTYK WODNYCH TRUMIEN
/Podmioty badań muszą wybrać /jedno z trzech przejść.
/TRANSMISJA PRZEJŚCIA
/... analiza określi los podmiotu badań.
/"Instrukcja Wykorzystania Zasobów Ludzkich."
Ty nacisnąłeś przycisk czy twoja żona?
- Moja żona. - Tak... moja też.
A teraz nie żyje?
- Zabiłeś ją? - Zrobiłem to dla mojej córki.
- Jak to? - Musiałem dokonać wyboru.
Pomiędzy moją żoną i córką.
- Był ktoś z nim w samochodzie? - Nikogo nie widzieliśmy.
/Naprzód!
/Opuścić broń!
/Szybciej! Szybciej!
Arthur! Arthur, posłuchaj, cokolwiek się teraz z tobą stanie,
może mieć większe znaczenie, niż możesz sobie wyobrazić.
Proszę, usiądźcie.
- Gdzie jest nasz syn? - W bezpiecznym miejscu.
Zaraz o nim porozmawiamy. Proszę, usiądźcie.
Chciałbym, żebyście wiedzieli,
że darzę was najgłębszym szacunkiem i podziwem.
Daliście mi nadzieję.
Ale niezmiernie mi przykro, że nacisnęliście przycisk.
Obawiam się, że muszę wam powiedzieć,
że dwa z podstawowych zmysłów waszego syna zostały upośledzone.
Nie widzi ani nie słyszy.
Gdzie on jest?
- Co z nim zrobiłeś? - Ja nic z nim nie zrobiłem.
Jestem tylko naczyniem.
Przedstawię wam teraz dwie możliwości.
Pierwsza: możecie spędzić resztę życia, ciesząc się z otrzymanych pieniędzy,
a wasz syn będzie żył ze swoim upośledzeniem.
To nieodwracalne.
Nigdy więcej nie usłyszy waszych głosów, ani nie zobaczy waszych twarzy.
Druga możliwość:
W komorze tego rewolweru jest jeden pocisk.
Może pan wystrzelić go w serce swojej żony, zabijając ją.
W chwili, gdy duch opuści twoje ciało, wasz syn całkowicie wyzdrowieje.
Milion dolarów zostanie wpłacone na konto i wypłacone waszemu synowi,
kiedy skończy osiemnaście lat.
Proszę mi pozwolić się zabić. Arthur nie ma z tym nic wspólnego.
Przykro mi. Oferta nie podlega negocjacjom.
Arthur, musisz strzelić z rewolweru. Norma, musisz umrzeć.
Albo Walter spędzi życie w ciemności i ciszy.
Może mnie pan zabić, panie Lewis.
Skaże pan swojego syna na życie w cierpieniu.
Pójdzie pan do więzienia za zabójstwo Arlingtona Stewarda.
Jestem tylko pracownikiem. Oni po prostu wyślą kogoś, kto mnie zastąpi.
Kto? Kto wyśle?
- Arthur, proszę, nie. - Kto?
Nie rób tego.
Miłego dnia.
Panie Steward?
Czy będzie mi wybaczone?
Nie wiem.
Wiem, że podziwia pani pisarstwo Jeana-Paula Sartre'a.
Być może te słowa przyniosą pani ulgę:
"Są dwa sposoby, by wejść do ostatniej komnaty."
"Wolni lub nie".
"Wybór należy do nas."
Pozwoliłeś mi ujrzeć życie po śmierci, prawda?
Ponieważ to jest czyściec,
a ty jesteś tu, by nas zamknąć.
Wasz syn jest zamknięty w łazience na piętrze.
Kochanie, słyszysz nas?
Jest tam ktoś?
/- Jest tam ktoś? /- Są zamknięte z drugiej strony!
Nie widzę! Proszę, pomóżcie mi!
- Skarbie... /- Jestem tu! Proszę, pomóżcie mi!
Walter! Odsuń się od drzwi, jeśli mnie słyszysz!
Pomocy!
/- Walter! - On nie słyszy.
Arthur, przestań.
/- Arthur, przestań. - Proszę.
Arthur... Arthur!
/- Mamo, tato, proszę! - Przestań.
Nie mogę... nie mogę go zobaczyć w takim stanie.
Nie mogę.
O Boże.
- Nie mogę tego zrobić. - Nie możemy go tak zostawić.
To jedyny sposób.
Nie ma innego wyjścia. Nie ma.
- Uśmiechnął się do nas. - Co?
Kiedy zapytałeś o życie po śmierci, uśmiechnął się do nas.
Tak?
Kocham cię i tak mi przykro, tak mi przykro za to, co nam zrobiłam.
Nic nie zrobiłaś. Razem to zrobiliśmy.
Więc nie przepraszaj.
Kocham cię i nie żałuję niczego, co razem przeżyliśmy.
Będę liczyć dni... do czasu,
kiedy mój Arthur znów przyjdzie się ze mną spotkać.
Nacisnę go.
Aż się znowu spotkamy.
Zróbmy to.
Pogotowie 997. W czym mogę pomóc?
Usłyszała pani wystrzał? Proszę podać adres.
Ulica Park, numer 7321, w Anter.
Dzień dobry, pani Weller.
Czy mogę wejść?
Walter, mówi tata. Jestem tu.
Słyszysz mnie?
Walter!
Jeśli mnie słyszysz, krzyknij. Jestem tuż za drzwiami.
Połóż ręce na głowie i odsuń się od drzwi!
/Tato! Halo!
Jestem tu, kochanie. Wszystko będzie dobrze.
Powiedziałem, ręce na głowę i odsuń się od drzwi!
Walter jest na górze. Nic mu nie jest.
Zapewnili mnie, że zajmą się tobą i twoim synem.
Tłumaczenie: Sabat1970
Korekta: martek76
Scenariusz i reżyseria:
Na podstawie opowiadania "Button, Button" Richarda Mathesona
Zdjęcia:
Muzyka:
Wystąpili:
.:: www.chomikuj.pl/mieszko98 ::.